Cole Phelps karakterini seslendiren Aaron Staton başta olmak üzere oyuncu performansları muazzam. Bunda yüz animasyonları ve tonlamalardan gerçeği bulmaya çalışma mekaniğinin oyunun bel kemiğini oluşturuyor olması sebebiyle üzerine fazlaca düşülmüş olması etken elbette. Cole Phelps'in bize oyunun başından beri kelimenin tam anlamıyla ideal bir erkek olarak pazarlanıp da oyunun ortasında şak diye yasak aşk skandalıyla suçlanması, rütbesinin düşürülüp eşinin terk etmesi ile rezil rüsva olması ve bizim de bu durumu ilk kez orada öğrenmemiz, gerçekte, arka planda bizim dahi haberimiz olmadan işler çeviren kaypak bir karakter olması detayına bayıldım. Hani o Alman kadınla yakınlaştığı sahneleri bize başta gösterseydi bu kadar vurucu olamazdı. Bu tam anlamıyla bir yönetmen başarısı. Diğer taraftan, oyun ilerledikçe karakterin savaşta yediği bokları da görmeye başlıyoruz ki o noktadan sonra idealist zannedip koşulsuz saygı duyduğumuz karakter gözümüzün önünde dağılıp gitmeye başlıyor. Kendi yarattığı karakteri bu şekilde ters yüz edebilmek de yine bir senarist ve yönetmen başarısı.


Kundakçılık bölümlerindeki yanmış aileler ise oyunu direkt +18 yapıyor. Hani yetişkinler için bile rahatsız edici sahnelerdi. Bu sahnelerde yanmış çocuk cesetleri de gösteriyor çünkü. Açıkçası bu kadar sert sahneler göstereceklerini tahmin etmezdim.


Oyunun ana hikayesini oluşturan komplo ve bu komploya askerden dönen gazilerin alet edilmesi -arada birtakım erlerin o denli fazla terhis olup dönen asker olduğu için kendilerinin artık hiçbir anlam ifade etmediğini, aksine insanların bu durumdan sıkıldığını fark ettikleri bir sekans vardı ki çok gerçek ve hüzünlüydü- ile diğer taraftan piyasada dolaşan morfinin yine terhis olup dönen askerler tarafından piyasaya sürülen ihtiyaç fazlası morfin olması gibi detayların iç içe geçerek tek bir ana temayı oluşturması harikaydı. Ben oyunu parça parça ve bağımsız hikayelerden oluşan alelade bir oyun gibi tahayyül ediyordum hep, meğerse ilmek ilmek dokumuşlar.