Derdini kimseyle paylaşamaz ya bazen insan. İster de yapamaz hani, belki kimseyi bulamadığından ya da acizliğini gün yüzüne vurmamaktan.
Dışardan çelik gibi sağlam gözüken ama cam kadar hassas , içinde ne fırtınaların koptuğu bilinmiyorken , yalancı kış güneşi gibi etrafına ışık saçandır bu insan. Hep beklemededir , aşkı bekler , hayatın gölgesinden ilerler , sabreder. Koştukça umutlarının peşinden , her yemek verene kanıp giden bir kedi gibi , her sıcaklık hissettiği kalbe açtıkça kalbini darbeler yer. Umudu kırılır , şevki uçup gider, herşeyden soğur , sorular yiyip bitirir bedenini. Neden ben der , neden ?. isyankar olmaya başlar sonra , ilk başta yakınındakilerden çıkarır öfkesini ama sonra anlar ki aslında kendinedir bütün kini. Hayat yükledikçe sırtına yükleri , dizleri taşımaz olur yıkılır olduğu yere.Başlar yeniden beklemeye , bir yürek çıka gelsede bir el atsa be der. Bazen kendini o kadar yalnız hisseder ki bu insan katlanamaz ama ağlayamazda.
DH forumlarında vakit geçirmekten keyif alıyor gibisin ancak giriş yapmadığını görüyoruz.
Üye olduğunda özel mesaj gönderebilir, beğendiğin konuları favorilerine ekleyip takibe alabilir ve daha önce gezdiğin konulara hızlıca erişebilirsin.
Benim derdim ise, hiç tanımaya çalışmadınız beni. Nasıl tanıyabilirdiniz ki? Bende tanıyamıyorum kendimi. Bazen, bazen den de daha fazla. Bazen, bezen kadar, belki biraz daha az. Bazen bir toplu iğne başı kadar. Ama ne kadar, kime göre neye göre...
Bazen seni suçluyorum bu konu için. Hiç emek sarf ettin mi diye. Bazen kendime kızıyorum hiç anlaşılabilir oldum mu ki diye. Bazen kelimelere kızıyorum beni hiç ifade edebilecek kadar açık ve yalın oldular mı ki?
Bütün bu beynimdeki karmaşayı bir kenara bırakıp sonuca bakıyorum. Beni hiç anlayan oldu mu ki?
Bu geceleri loş ışıkta sabaha kadar sigara içip iç çeken bir adamın hikayesi değil. Ne bileyim veya romantik bir şarkıdaki hüzünlü sözler hiç değil. Lise çağındaki bir erkek ve bir kızın kaçamak bakışmaları hiç değil.
Anlamadığım veya anlayamadığım aşk mıydı yoksa başka bir şey miydi. Bazen bende anlamıyorum kendimi, bezen ise anlamaya bile çalışmıyorum. En kolay yolu seçip, suçu ya sana ya da kadere atıyorum...
@Ironic Sence benim yazdıklarım nasıl oldu ? Yorumlamanı istiyorum mümkünse...
Derdini kimseyle paylaşamaz ya bazen insan. İster de yapamaz hani, belki kimseyi bulamadığından ya da acizliğini gün yüzüne vurmamaktan.
Dışardan çelik gibi sağlam gözüken ama cam kadar hassas , içinde ne fırtınaların koptuğu bilinmiyorken , yalancı kış güneşi gibi etrafına ışık saçandır bu insan. Hep beklemededir , aşkı bekler , hayatın gölgesinden ilerler , sabreder. Koştukça umutlarının peşinden , her yemek verene kanıp giden bir kedi gibi , her sıcaklık hissettiği kalbe açtıkça kalbini darbeler yer. Umudu kırılır , şevki uçup gider, herşeyden soğur , sorular yiyip bitirir bedenini. Neden ben der , neden ?. isyankar olmaya başlar sonra , ilk başta yakınındakilerden çıkarır öfkesini ama sonra anlar ki aslında kendinedir bütün kini. Hayat yükledikçe sırtına yükleri , dizleri taşımaz olur yıkılır olduğu yere.Başlar yeniden beklemeye , bir yürek çıka gelsede bir el atsa be der. Bazen kendini o kadar yalnız hisseder ki bu insan katlanamaz ama ağlayamazda.
DH forumlarında vakit geçirmekten keyif alıyor gibisin ancak giriş yapmadığını görüyoruz.
Üye Ol Şimdi DeğilÜye olduğunda özel mesaj gönderebilir, beğendiğin konuları favorilerine ekleyip takibe alabilir ve daha önce gezdiğin konulara hızlıca erişebilirsin.
< Bu mesaj bu kişi tarafından değiştirildi Ironic -- 13 Kasım 2012; 22:55:23 >