|
An"daki olduğu halini, bilincinin faaliyetlerini değerlendirse insan, ötelere gitmese, zaten bi sonraki ana bilinçlenerek geçer.. Ama biz, andaki olduğumuz halle değil, hayali ideallerle, şartlanmalarımızdan kaynaklanan olması gerekenlerle ilgilenirsek, bu hal üzere olmak, bilinçlenmeyi olanaksız kılıyor! Çünkü, olduğun hal, nasılsa öyle,(tüm bilinçsizliğiyle anlaşılmamışlığıyla) öylece kalıyor, anlaşılmıyor..Çünkü, ilgi; olduğun halde değil, olduğun hali, olduğun yerden anlamaya yönelmekte değil; ilgi, olmayan bir idealle odaklanmış! Dolayısıyla, bilinçsizlik halin, nasılsa öyle kalarak, hiç değişmeden, dönüşmeden bir sonraki anında devamedegiderken, "ahmak"(anlamadığını anlamayan) akıl "ideale" zıplamaya devam ediyor! Ta, ki hatasını idrak edene dek! |
|
TEŞEKKÜRLER SEVGİLİ DOSTLARIM 2004 ve 2005 yılında bana zincir mektup (chain letters) gönderen tüm dost ve arkadaşlarıma teşekkür ederim. Sayenizde tuvalet temizlemekte kullanıldığını öğrendiğim Cola'yı içemez oldum. AIDS virüsü taşıyan iğneler popoma batacak korkusuyla sinemaya gidemez oldum. Deodorantlar kanser yapıyor diye sayenizde artık bir domuz gibi kokuyorum. bayıltıp kaçırır korkusuyla ya markete gitmiyorum ya da yaşlı kadınlara asla yardim etmiyorum. Telefon hattımı kullanıp bana borç takarlar korkusuyla telefona bile cevap veremiyorum. Yiyeceklerin içinde neler olduğunu açıkça ifşa etmeniz karsısında korkudan yemek yiyemez oldum. Üstüne kesin fare sıçmıştır diye hiçbir kutu içeceği içemiyorum. Çok beğensem bile ya içkime ilaç koyup beni uyutup organlarımı çalar ve buz dolu küvetin içinde uyanırsam diye bana yaklaşanları tersliyorum. Tüm birikimlerimi hastanede yatan ve ölmek üzere olan çocuklara yatırdım. Beş parasız kaldım Mail listesine katılırsam alacağım söylenen para, bilgisayar, cep telefonu ya da gezileri beklemekten evden dışarı çıkamaz oldum. Bir maili forward etmedim başıma ne belalar gelecek diye korkuyla beklemekten ruh sağlığımı kaybettim. ŞİMDİ : Eğer bu maili 60 saniye içinde 1200 kişiye yollamazsan, bilesin ki ishalbir kuş sabah aksam kafana sı..cak ve hayatı sana dar edecektir. Bir Dostunuz azmi |
|
Cep telefonları insan DNA'sını bozuyor... Cep telefonu üreticileri ne kadar aksini iddia etseler de bilim adamları cep telefonundan yayılan radyo dalgalarının vücut hücrelerimize ve DNA'mıza zarar verebileceğini deneylerinde kanıtladılar. DNA üzerinde etkilerin tehlikeli boyutlarda olduğunu belirten bilim adamları radyasyon nedeniyle mutasyona uğrayan hücrelerin kanser riskini beraberinde getirdiğini belirtiyor. Avrupa Birliği'nin konuyla ilgili kuruluşları, yine de insanların henüz endişelenmesine gerek duyulacakcak bulgulara ulaşılmadığını belirtiyorlar. Dünya üzerinde 1.5 milyar cep telefonu halen kullanımda. Bu gelecek nesillerin ne kadar büyük risk altında olduğunun göstergesi. |
|
Sorun bu işte!. Kilitlenmiş olmak! Kendi kendini kilitlemek!. “Anlayamıyorum... Okuyorum okuyorum bir türlü yerli yerine oturmuyor!... Tam anladım derken bir bakıyorum hiçbir şey anlamamışım!” Çok duyduğum bir itiraf... Niye böyle oluyor? Çünkü, geçmişte bir zaman, kendi beynini kendi elleriyle kilitlemiş!.. Farkında değil geçmiş bir zaman içinde nasıl bir komutla kendi beyninin kilitlediğinin!. Kesinlikle bilin ki, başkasına zannıyla ne yapıyorsak, gerçekte kendi kendimize yapıyoruz; ve kendi yaptıklarımızın da sonuçlarını yaşıyoruz!. “Herkes elleriyle yaptıklarının sonuçlarını yaşar!” uyarısı da işte buna işaret ediyor!. Geçmişte bir zaman içinde... Belki gençlikte veya yeni yetmelikte, bir hüküm veriyorsunuz: “Bu konu şöyledir” ya da “bu, bu kadardır”, diye... Böylece, beyin o konuda kendi kendini kilitliyor!. Bundan sonra, o hükme ters gelen ne kadar yeni gelişme olursa olsun, beyniniz onları görmüyor ve değerlendirmeye almıyor!. Bir kitap, bir kişi, ya da bir konu... Dinî veya toplumsal; fark etmiyor!. Beyin yalnızca bu “sünnetullah” üzere çalışmasına devam ediyor!. Bu sebeptendir ki, kim, ne zaman neyi reddetmiş veya inkâr etmişse, artık geri dönüşü olmuyor kolay kolay!. Hiç mi? Hayır!. Tövbe kapısı açık!.. Eğer, yaptığının yanlış olduğunu kesin bir şekilde fark etmişsen; bunun düzelmesi için çok kuvvetli olarak o konuyu tekrar ele almışsan; yapacağın çalışmalar ile yeniden o alanı araştırma ve sorgulamaya sokup kilitlenmeyi çözme imkânına sahipsin!. Ama bu da elbette, o konudaki hükmünün kesinlikle yanlış olduğunu kavramana bağlı. Aksi takdirde, beyin, geçmişte aldığı o komutun gereğini ölene kadar koruyor; sen de gözünün ya da basîretinin önündeki o gerçeği algılayamadan bu dünyadan çekip gidiyorsun!. Her an her yeniye mutlak olarak açık olmak, işin başlangıcı... Sorgulayıcı olmak; araştırmacı olmak; asla mevcut veri tabanınla kendini kayıtlamamak ve sınırlamamak! “Dün bu konuda böyle denmiş ama başka türlü de olabilir mi acaba”, diyerek; yeni karşılaştığın her olayı veya fikri yeniden değerlendirmeye tutmak, kişinin beyin kilitlenmelerine karşı emniyet supabıdır!. Toplumların çok büyük bir kısmı, daha genç yaşlarda kilitlenmiş beyinlerle yaşamlarını sürdürdükleri için, yaşamdaki sürekli yeni açılımları fark edemiyorlar!. Toplumsal şartlandırmalar, beyin kilitlenmelerinin en büyük oluşturucusu!. Daha çok küçük yaşlarda başlayarak, beyinler pek çok konuda kilitlenmeye başlıyor!. Bir vesile ile bir şeyin orada olmayacağı yolunda bir fikir oluşmuşsa sizde; artık o şey orada gözünüzün önünde olsa bile onu göremezsiniz! Sanki kör olmuşunuzdur!. İşte bu bireysel beyinlerde oluşan blokaj körlüğü, bazen toplumsal körlük şeklinde de açığa çıkar, o konudaki şartlanmanın tüm toplumu kilitlemesiyle. Görünmezlerin, bilinmezlerin önündeki perde, çoğu zaman bizdeki bu kilitlenmelerin oluşturduğu blokajlardır!. Bazen de, bizdeki bu kilitlenmeleri bilenlerin, o perdeleri kullanmalarıdır. Ahmed hulusi |
|
Özgürlük Hayatın Nihai Deneyimidir Bir şeyden özgürleşmek hakiki özgürlük değildir. İstediğin bir şeyi yapma özgürlüğü de benim bahsettiğim özgürlük değildir. Benim özgürlük vizyonum kendin olmandır.Bu özgürlüğünü bir şeyden elde etme meselesi değildir. Bu özgürlük, özgürlük olmayacaktır çünkü bu sana verilmiştir; bunun için bir "neden" vardır. Bağımlı olduğunu hissettiğin şey hâlâ özgürlüğünün içindedir. Ona vefa borcun var o olmadan özgür olmazdın. İstediğin her şeyi yapma özgürlüğü de özgürlük değildir çünkü bir şeyi yapmayı istemek, arzulamak zihinden gelir. Ve zihin senin esaretindir. "Hakiki özgürlük" senin "seçimsiz farkındalığından" gelir ancak "seçimsiz" farkındalık varken özgürlük ne şeylere bağımlıdır ne de bir şey "yapmaya" bağımlıdır. Seçimsiz farkındalığı izleyen özgürlük sadece kendin olma özgürlüğüdür. Ve sen zaten kendinsin, sen onunla birlikte doğdun; o yüzden de o başka hiçbir şeye bağlı değildir. Kimse onu sana veremez ve hiç kimse onu senden alamaz. Bir kılıç senin başını kesebilir ama o senin özgürlüğünü, senin varlığını kesemez. Bu senin kendi doğal, varoluşsal özünün içinde merkezlendiğini, köklendiğini söylemenin başka bir yoludur. Şeylerden özgürleşmek dışarıya "bağımlı" olmaktır. Bir şey yapma özgürlüğü de dışarıya "bağımlı" olmaktır. Nihai olarak "saf olma özgürlüğü" senin dışındaki hiçbir şeye bağımlı değildir.Sen "özgürlük" olarak doğdun. Sen sadece onu "unutmak" için "koşullandırıldın". Özgürlük hayatın nihai deneyimidir. Bundan daha yüksekte bir şey yoktur. Ve özgürlükten kaynaklanan pek çok çiçek senin içinde açar.Sevgi senin özgürlüğünün çiçeklenmesidir. Şefkat senin özgürlüğünün diğer çiçeklenmesidir.Hayattaki kıymetli olan her şey senin varlığının içindeki masumiyetin, doğal halin içinde çiçek açar. O yüzden özgürlüğü "bağımsızlıkla" ilişkilendirme. Doğal olarak bağımsızlık bir şeyden, bir kimseden olur. Özgürlüğü yapmak istediğin şeylerle ilişkilendirme çünkü bu senin zihnin, o sen değilsin. Bir şeyi yapmak istemek, bir şeyi arzulamak demek senin isteğinin ve arzunun esareti altında olman demektir. Benim bahsettiğim özgürlük ile sen tamamıyla sessiz, sakin, güzel, mutlusun. Osho |
|
Sen Olmasan Varoluş Aynı Olmayacaktır... Kendine güvenmeyi dene, bu en temel ders, ilk ders. Kendini sevmeye başla. Sen kendini sevmezsen, seni kim sevebilir? Ama unutma, eğer sadece kendini seversen, sevgin çok yoksul olur. Sen kendi yanında olmazsan, başka kim senin yanında olsun? Ve ayrıca: Sadece kendi yanında olursan, hayatının ne anlamı olabilir? Sen olmasan bu varoluşun aynı olmayacağı, sen olmasan bu varoluşta bir boşluk olacağı hiç söylenmedi. Sen olmasan, bu evrenin şiirinde, güzelliğinde bir şeyler eksik kalır. Bir şarkı, bir nota eksik kalır; bir boşluk olur... Benim burda yaptığım da işte bu: Kendine karşı içinde yaratılan güvensizliği parçalamak, içinde yaratılan bütün suçluluğu parçalamak, onu senden almak ve sana sevildiğinin, saygı duyulduğunun, varoluş tarafından sevildiğinin duygusunu vermek. Allah seni sevdiği için yarattı. Seni öyle çok seviyordu ki, seni yaratma arzusuna karşı koyamadı. Yakınlık kitabından |
|
Star gazatesi/ Ayşe önal Ben Türkiye olsam, İstanbul’da tam özgür, tam bağımsız bir İslam Araştırmaları Enstitüsü açardım. Dünyanın önde gelen İslam uzmanlarını buraya toplardım. ‘İşte size mekan, işte size imkan’ deyip, önümüzdeki yüzyılda kaçınılmaz olan İslam reformunu tartışmalarının liderliğini üstlenirdim. Hiçbir müdahalede bulunmadan, bilimin adabını bozmadan, hiçbir ulusal fobi ile berbat etmeden, batı dünyasını kıskandıracak, doğu dünyasını imrendirecek ve herkes için kısa sürede İslamiyet biliminin Kabe’si haline gelecek bir merkez. İslam Cambridge’inden söz ediyorum. Bunun getireceği saygınlığı ve yeryüzüne katacağı faydayı hayal edebiliyor musunuz? Ancak bunu yapmak için kuşkusuz temiz bir akıl ve gerçek bir vatan sevgisi gerekiyor. İkbale tedavül edilmiş ‘vatan sevgisi’ bunu sağlayamaz. Neden Türkiye bu kadar önemli? İslami şiddetle, kadın üstünden, metro bombaları üstünden, kelle uçurma üstünden karşılaşan dünyaya Müslümanlar ‘İslam bu değil!’ diyorlar. O zaman Müslüman olmayan dünya, bize çok ciddi bir soru yöneltiyor. ‘O halde İslam ne!’ Cevabını verebilme yetkisinde saygın bir merkez yok. Türkiye dünyanın odaklandığı bu soruya cevap veren (veya arayan) bir merkezin sahibi olmayı başardığı anda yeryüzüne istikamet vermek gibi görkemli bir gücün de sahibi olacak. Bu hafta Londra’da bulunan İslam düşünürü Ahmed Hulusi’nin sohbet toplantısına katıldım. Müslüman olmayan dünyanın büyük bir korku ve merakla sorduğu soruların tamamına cevap olabilecek bir aydınlığı vardı. İnanılmaz şeyler söylüyordu; ‘Bir şeyi anlamak için ortadaki sisteme bakmak lazım. Eğer ortadaki uygulama verilen bilgi ile uyuşmuyorsa durumda bir yanlışlık var demektir... Sünnet içinde bulunduğun toplumun kurallarına saygılı olmaktır. İçinde bulunduğun toplum gibi giyinmek, içinde bulunduğun topluma katılabilmektir... Bir durumu duygusallıkla değil, mantıksal bütünlükle algılamak, akıl ve sistem içinde algılamak gerekir. Bütün yanlışlıklar duygusallığa dayanır. Duygusallık evren anayasasına terstir. Herkes Allah’a yakınlaşmak ister. Sen aklınla Allah’a yakın ol.’ Ahmed Hulusi’nin bunları İstanbul Bağımsız İslam Araştırmaları Merkezi’nde yeryüzünün en saygın düşünürlerine anlattığını hayal edebiliyor musunuz? Yaratacağı etkiyi... Ben Türkiye olsam, dünyanın bir derdine ışık tutar, bedelini de ekonomi dahil, Kürt meselesi dahil, vasıfsız genç nüfus dahil her derdimin nakit çözümü olarak tahsil ederdim. |
|
Huzurlu bir yaşam sürmek ister misiniz? Cevabınız evet ise, şu sırrı hiç unutmayın: Karşılaştığınız olaylar veya içinde bulunduğunuz koşullar ne olursa olsun... Bu karşılaştıklarınıza vereceğiniz her tür tepki yanında, —yani, kızmanız, alınmanız, darılmanız, kıskanmanız, dövünmeniz, üzülmeniz, nefret etmeniz, suçlamanız, kınamanız, şikayet etmeniz, vs.—, bunları yaşamanız yanında, “huzurlu olmak” her zaman diğer bir seçenek olarak içinizde sizi beklemektedir. İster orada bu tepkilerinizden birini yaşamayı seçin, isterseniz her zaman hazır, seçiminizi bekleyen, “huzuru” yaşamayı! Eğer, yaşamınız huzur içinde geçsin istiyorsanız, neyle karşılaşırsanız karşılaşın, ne halde olursanız olun, o yaşadığınız halinizin yanında, “huzurlu olmanın” her zaman diğer bir seçenek olarak varlığınızın özünde mevcut olduğunu bilin! Seçimi yapacak olan sizsiniz ve bu seçiminizin “huzur” olmasını size engelleyebilecek, sizden başka hiç kimse veya hiç birşey yoktur. Yeter ki sizin tercihiniz, huzurlu yaşamak olsun! O, her zaman varlığınızın özünde mevcut! Unutmayın ki, “huzurun” dışında hiç bir tercihinizle, huzuru bulmuş ve yaşamış olmayacaksınız! Huzur yerine, hangi tepkiyi veya duyguyu yaşamayı seçerseniz seçin; bilin ki orada sizi yakan ateşi de siz kendi ellerinizle taşımış olacaksınız! Ateşi seçiminizden dolayı asla kimseyi veya birşeyi suçlamayın!.. Kendi içinizde yaşamayı seçtiğiniz şey için, dışınızda bir sebep bulmaya ve hele suçu ona yüklemeye hiç kalkışmayın! “E ama, bugün huzuru seçersem, o zaman yarın başıma gelecek istemediğim durum karşısında ne yapacağım peki?..” Yapacak şey çok basit, yarın yine “huzuru” seç!.. Her zaman huzuru seç!.. Zaten başka türlüsünü seçmenin sana ne faydası var? “E ama, hep huzuru seçmek ‘pasiflik’ anlamına gelmez mi?” Hayır gelmez! Tam aksine, huzursuzluk, pasifliktir, bloke olmaktır!.. Aktif ol, ama aktiviteni huzur içerisinde yürüt! Yaşanmışı değiştiremezsiniz! Ama, huzuru seçtiğiniz zaman, göreceksiniz, beyniniz daha iyi çalışacak, görüşünüzün önündeki darlık kalkacak, daha geniş düşünecek ve gerçekleri daha net göreceksiniz, gelişiminiz daha hızlanacak, çevrenize daha faydalı olacaksınız ve dünyanız daha güzelleşecek! Kişinin, eşine, dostuna, yakınına, uzağına yapabileceği en büyük iyiliklerden biridir huzuru seçmesine yardımcı olmak, ona bu konuda yol göstermek! Selamete çıkmanın yoludur bu! Nasibi olmayana, bir sözümüz yok elbet, “Allah selâmet versin!” demekten başka... Allah, “huzursuzluğu feda edebilmeyi” ve “huzur içinde bir yaşam sürmeyi” kolaylaştırmış olsun bizlere! Ahmed Bâki |
|
Krishnamurti'den... Acıların bin bir çeşit açıklaması vardır. Ama açıklamalar, ağrıları azaltmaz, acıları geçirmez! Acılardan özgürleşmek için, ideal bir yol keşfetmiş olabilirsiniz. Bu yol, acılarınızı geciktirebilir, sizi acılarınızdan ayırabilir. Ama gerçek olan, "acının siz olduğunuzdur." Bunun anlamının farkında mısınız? Hiç kimse sizin acılarınızın nedeni değildir. Çocuğunuz öldüğü için gözyaşı dökmüyorsunuz. Çocuğunuz, eşiniz için gözyaşı dökebilirsiniz ama bu; acının dışsal ifadesidir! Acınız, o kişiye olan "bağımlılığınızın" sonucudur. Onsuz bir "HİÇ" olacağınız duygusunun acısıdır bu. Acının belirtilerine göre tepki gösteriyorsunuz, tepkiler sizi yönlendiriyor, "asla sorunun kökenine inmiyorsunuz." Eğer sizi ilgilendiren acının etkileriyse, bir ilaç alıp kendinizi avutabilirsiniz. Acıyı yaratan şey zaman mıdır, psikolojik boyutta düşüncenin yarattığı zaman mı? Sorumu anlıyor musunuz? Örneğin kişi, oğlunu, kızını, kardeşini, eşini, babasını kaybetti. Gittiler, "asla dönmemek üzere." Dünya yüzünden "silindiler." Şüphesiz onların bir başka boyutta yaşadıklarına dair bir "inanç" edinebilirsiniz. Ama, onları kaybettiniz. Piyanonun üstüne ya da yatağın başucuna resimlerini koyabilirsiniz. Kişinin ölüleri hatırlaması "psikolojik zamandır"; onları nasıl sevdiğiniz, onların bizi nasıl sevdiği, bize ne kadar yardımcı oldukları, yalnızlığımızın üstüne nasıl örttükleri. Bu hatırlayışlar "zamanın hareketidir". Dün buradaydılar, bugün yoklar. Anılar beyinde bir "kayıt" oluşturur. Bu hatırlamalar beyindeki kasetlerin tekrar tekrar dönmesidir. Ormandaki yürüyüşlerimiz, cinselliği nasıl yaşadığımız, değişik paylaştığımız anlar..v.s. bunların hepsi gitmiştir, ama kaset dönmeye devam eder!...Kaset bellektir ve bellek zamandır... İşte bize acı çektiren bu "bellektir." Dökülen gözyaşları kişinin "kendi yalnızlığınadır." Peki kaydetmemek, kaset oluşturmamak mümkün müdür? "Bu çok "ciddi" bir sorundur". Dün sabah güneşin doğuşunu seyretmiş olabilirsiniz, sarı ışıklarını ağaçların yapraklarına yansıttığını görmüş olabilirsiniz, bahçenizin çimenlerinde ilk oluşmaya başlayan gölgelerin zevkine varmış olabilirsiniz. Bu nefis gündoğumu beyninizde "kayda" geçer. Kişi, kendisine bu son derece "HAZ" veren görüntüyü "kayda geçirmiştir" ve bu kayıt, teyp kaseti gibi tekrar tekrar çalar! Psikolojik zamanın özü budur! Peki, hiç kaydetmemek mümkün müdür? Bugün, gün doğumuna bakarken, tüm farkındalığınızı ona verirseniz, sarı ışığın çimenlerdeki gölgelerini dikkatle gözlemlerseniz; "an", belleğe yerleşmez. Bir şeye "tüm farkındalık"la bakıldığında kayıt olmaz! Farkındalığın ışığı, (tam dikkat), tüm kaydetme mekanizmasını iptal eder!Zaman ve düşünce acının kaynağıdır. Anılar ve zaman kişinin yaşamının merkezi olduğunda, kişi anılarla yaşadığında, anılara dönerek gözyaşı döker. Her an, AN'da yaşanırsa, anılara dönülemez. "Keşke o burada olsaydı, bu güzelliği görebilseydi", -"düşüncesi"- ona acı verir. Cinsel anılar için de bu böyle; resim oluşturmak ve resim hakkında düşünmek. Tüm bunlar bellek, düşünce ve zamanın ürünüdür. Psikolojik zamanı ve düşünceyi nasıl durdurabiliriz sorusu, yanlış bir sorudur! Kişi bu gerçeği, "kendi gözlemiyle" ve "berrak bir algılamayla" kavradığında, bu acının da sonu olur! Psikolojik kayıt olmaksızın, böylesine bir farkındalıkla yaşamak mümkün mü? Yalnızca farkındalığın olmadığı yerde kayıt vardır. Kişi, "Oğlumu, kızımı,eşimi,kardeşimi tanıyorum", dediğinde farkındalıktan çıkmıştır!!! Onlara "alışmıştır." Onların ne söyleyeceğini biliyordur. Çünkü aynı şeyleri hep söylemişlerdir. Kişi, "eşimi tanıyorum" dediğinde onu gerçekten "tanımıyor" demektir. Çünkü; "yaşayan" bir şeyi "tümüyle tanımak" mümkün değildir!!! Ancak "ölü" bir şeyi, "ölü bir anıyı" bilebilirsiniz. Kişi, böylesine bir farkındalıkta olduğunda acı tümüyle farklı bir anlam kazanır. Acıdan öğrenilecek bir şey yoktur. Sadece "sonu" vardır! Acının bittiği yerde sevgi vardır. Kişi bir başkasını nasıl sevebilir? Kişinin tüm yaşamı anılardan oluşuyorsa, duvarda "resimler" hala asılıysa, kişi bu anıların girdabı içinde bir başkasını nasıl sevebilir? Acının sonu, sevginin başlangıcıdır! "Resim" olan evde "salat" olmaz H.z. Muhammed! |
Esasen, beyin, bir yönüyle çeşitli frekanstaki dalgaları, kozmik ışınımı değerlendirerek, programı istikametinde yorumlayan değerlendirme mekanizmasıdır.
Beyin, tek resmi çok parçalı olarak algılama aracıdır.