1. sayfa
| Peki yanan ev için hiçbir alakası olmadığı halde üzülenlerin durumu ne oluyor ? |
Eğer o insan kendi evi yandığında hissedeceği üzüntüyü bir başkası içinde hissediyorsa ne mutlu bu dünyaya. Üzülmek var, üzülmecik var. |
alpay, günün birisinde bana bir konu açtıracaksın. sonunda da belki bir çok kişi kafayı sıyıracak. şayet son paragraf seni etkilediyse, ilk olarak sen ve ben kafayı sıyıracağız. |
Tolstoy'un bir lafi geldi aklima "Insanlar etraflarinda uzgun insan gormek istemezler. Cunku bu onlarin ruh alemlerini olumsuz etkiler, hoslanmazlar. Ayni insanlar; etraflarinda neseli insan gormekten haz duyarlar. Cunku neseden yararlanilabilecek mutlaka birsey olabilecegini dusunurler" |
selçuk erdemin bi karikatürü vardı aradım ama bulamadım sanırım onun karikatürü idi koyunlardan biri "ben artık sürü psikolojisi ile hareket etmeyecem ben bir bireyim ve birey gibi hareket edeceğim" öbürü "bende" diğeri "bende" bir diğeri "bende" yani aslında koyunlardan pek bir farkımız yok |
Benim normal olmadığım halihazırda kabul görmüş bir durum zaten, en azından etrafımdaki insanların görüşü bu. En büyük arzum rabbim bana normal olacak varlığı layık görmesin, zira en büyük korkum bugün .ok attığım insanlara birgün benzemek. Konuya dönecek olursak son paragraf beni etkiledi çünkü bugün kendime bir çizgi belirlediysem bunda okuduklarımın payı büyük. Okuduklarım tüm düşüncelerimi oluşturdu demiyorum çünkü içimde bir yerlerde o odun olmasaydı kıvılcım olup neyi yakacaktı. İnsanın özünde birşeyler vardır ve onu harekete geçirecek kıvılcım okuduklarıdır yada başka birşeydir diye düşünüyorum. Hepimizin bir gönül özü var. İşin ilahi kısmı bu öz kıvılcım ile yanmaya başladığında herkeste farklı tezahür ediyor olması. Kiminin merhameti bol olur, kiminin kibri, kiminin vicdanı engin olur kiminin fesatlığı. |
|
alpay86, o kadar kötü demek dünya. çünkü durum bunu açıkça gösteriyor. ben etrafıma baktığımda kibir, ego, maddeleştirme ve "ona ait olmayan değerleri o maddeye yükleme" ardından senin de bu konuda anlattın "yanan ev" olayını ve bir insan görüyorum. bu insan benim. ya başka bir dünyaya bakıyorum. zihnim, bana ihanet etmiş. ya da gördüklerim gerçek şeyler. eğer öyleyse, nasıl gülebilirim ki bir daha? |
Benim demek istediğim şahsi herhangi bir çıkarı olmadan üzülmesiydi. Ama Fuego'nun mesajı biraz değinmek istediğim noktaya gelmiş. |
evet bir yere kadar bu böyle. ama deneyimler çoğaldıkça bu törpüleniyor. okuduklarınız, işittikleriniz, izledikleriniz, okulda öğretilenler, vesaire... bunların zihninizde şekillendirdiği düşünceler; yaşadıkça, tecrübe ettikçe ya şekil değiştiriyorlar ya da tümden yok olup gidiyorlar. tabi katıksız bir ahmak değilseniz bu dediğim şey geçerli. ahmaklar için malesef yapacak şey yok. eskiden okuduğum bazı şeylere çok anlam yüklerdim mesela. okuduklarımla yaşardım. ama yaşamın içine daldıkça, sağlam yumruklar yedikçe, üstüne çizik atanı dövdüğüm kitaplarımı parçalara ayırdım kendi ellerimle. |
|
Timurlénk hocam üzerine yeni şeyler dikte edildiği için eskilerin yanlış olduğunu düşünüyor olabilir misin |
kimi şeylerde evet bahsettiğin durum geçerli. ama bazı şeylerin gerçeklerle, sokaktaki yaşamla örtüşmediğini bizatihi deneyimleyince anlıyor insan. kimsenin dikte etmesine de gerek kalmıyor. |
Videoyu izlemek için tıklayınız ![]() aga herkes kendi payına bişey alıyor ve paylaşıyor benden de bu hasıl oldu medettt piri SANİ |
Hangi sokak? Patikadaki kuşlar değil herhalde... |
canlı kanlı yaşam işte. bildiğin sokak. |
1. sayfa
Eski bir hikaye vardır…. Memleketinden gitmiş olan bir adam geri gelir ve evinin yandığını görür. Bu şehirdeki en güzel evlerden biriydi ve adam evi çok seviyordu. Pek çok insan eve iki kat fiyat vermeye hazırdı, fakat adam hiçbir fiyatı kabul etmemişti ve şimdi ev gözlerinin önünde yanıyordu. Ve binlerce kişi toplanmıştı, ama hiçbir şey yapılamıyordu.
Yangın o kadar ilerlemişti ki söndürülse bile hiçbir şey
kurtarılamazdı. Oğlu koşarak geldi ve kulağına bir şey fısıldadı," Kaygılanma. Evi dün sattım ve çok iyi bir fiyata-üç katına. Teklif o kadar iyiydi ki seni bekleyemedim. Affet beni."
Fakat babası şöyle dedi: "Eğer onu fiyatının üç katına sattıysan iyi". O zaman baba da diğer insanlar gibi izleyici oldu. Bir dakika önce izleyici değildir, özdeşleşmiştir. Ev aynı ev, yangın aynı yangındır- fakat şimdi adam ilgilenmiyor.Tıpkı başkalarının eğlendiği gibi o da eğleniyor.
Sonra koşarak öteki oğlu gelir ve babasına şöyle der: "Ne
yapıyorsun? Gülümsüyorsun ve ev yanıyor" Babası "bilmiyor musun" der "kardeşin onu satmış".
Oğul der ki: "Satmaktan bahsetti, fakat daha hiçbir şey yapılmadı ve adam artık evi almayacak." Ve yine her şey değişir. Gözyaşları yeniden adamın gözlerine dolar, artık gülümsemez, kalbi hızla atar. İzleyici gitmiş, yeniden özdeşleşmiştir.
Ve sonra üçüncü oğul gelir ve şöyle der: " Bu adam sözünün eridir: şimdi ondan geliyorum". "Evin yanıp yanmaması önemli değil. O benim ve anlaşmış olduğumuz fiyatı ödeyeceğim. Ne siz ne de ben evin yanacağını bilmiyorduk" dedi. Adam yine bir gözlemci olmuştu. Artık özdeşleşmiş değildi. Gerçekte hiçbir şey değişmez, sadece "Evin sahibi benim, ben evle bir şekilde özdeşim" düşüncesidir tüm farkı yaratan. Hemen ardından şöyle hisseder,"Ben özdeşleşmiyorum: Başka biri aldı evi, ebenim onunla bir ilgim yok. Ev yanarsa yansın."
Zihni gözlemenin basit yöntemi budur: İşte onunla bir ilginiz
yoktur… Zihninizin düşüncelerinin çoğu sizin değil,
ebeveynlerinizin, öğretmenlerinizin, arkadaşlarınızın, kitapların, sinemaların, televizyonun, gazetelerin düşünceleridir. Sadece ne kadar düşüncenin kendinizin olduğunu sayın ve tek bir düşüncenin bile sizin olmadığını görünce şaşıracaksınız. Hepsi de başka kaynaklardan gelir, hepsi de ödünç alınmıştır. Ya başkaları, sizin üstünüze atmıştır bunları ya da aptal gibi siz bunu kendi üzerinize almışsınızdır. Fakat hiçbiri sizin değildir.
Osho
DH forumlarında vakit geçirmekten keyif alıyor gibisin ancak giriş yapmadığını görüyoruz.
Üye Ol Şimdi DeğilÜye olduğunda özel mesaj gönderebilir, beğendiğin konuları favorilerine ekleyip takibe alabilir ve daha önce gezdiğin konulara hızlıca erişebilirsin.