Asıl algılanması, irdelenmesi gereken insan tahlilleridir, özellikle bu filmde. Olayların kişiler üzerinde nasıl etkiler bıraktığı, insanların kaçmak istediği şeyler ve içinde bulunmak zorunda oldukları gerçeklikler üzerine kurgulanmış bir hikayesi mevcut. Polislerin arasındaki yoğurt muhabbeti, sigara tüttürmek, misafir evinde ikrama nail olmak hep alışa geldik şeylerdir. Savcının tavrı kamunun, devlet makamının tavrıdır. Burnundan asla kıl aldırmaz. Karısının intiharından sorumludur fakat bundan kaçar. Domuz bağına karşı tepkisi aslında insanlıktan nasibini almamış, ölüme ya da ölüye karşı saygısı olmayan insanlara karşıdır. Fakat burnundan kıl aldırmayan tavrı, onun suratındaki kirle eş değerdir.

Ucu bucağı olmayan, insanların her şeye karşı soyutlandığı taşra ise sıkışmış bir bölge. Burada tek gerçek ölüm. Muhtar morg derdinde. Mezar taşlarının halini düşünüyor. Savcı bir ölüme tanık olmuş fakat ondan kaçar halde. Doktor kentten buraya gelmiş, kendine bir sebep arıyor. Görebildiğimiz tek mucize muhtarın kızı. Doğurganlığa sahip olan kadının ölü insanların karanlığa gömülmüş kılıkları arasında ışık saçarak umudu doğurması, aslında bizim gerçek hayatta arada karşımıza çıkan 'şey'den ibaret.