Karamazov kardeşleri okuyana kadar hiç bir dostoyevski kitabını okumamıştım. Ama bu kitabı okuduktan sonra neden bu kadar büyük bir yazar olarak kendinden söz ettirdiğini anladım. İnsanlar Karamazov Kardeşlerden başlama çıtayı çok yükseltirsin deseler de bu uyarılara fazla kulak asmadım. Kitabı uzun süredir okuyordum ve bugün bitirdim. Ve şunu söylemeliyim ki klasikleri okuyan, klasik okumayı seven insanlar bu eseri okumadılarsa hiç düşünmeden okusunlar. Kalınlığı göz korkutabilir, hiç korkmayın. Tabii tasvirler çok ağır ve karakter tanıtımları çok detaylı. Ruslara özel her karakterin iki ismi olması kafa karıştırıcı fakat sayfalar ilerledikçe sıkıntı yaşamıyorsunuz. Karamazov Kardeşler de Dostoyevski insanlığın tüm özelliklerini bölmüş, her kardeşe pay etmiştir bana göre. Bir uçarı, bir oturaklı ve filozof , bir de dinine bağlı temiz kalpli bir kardeşin olmasını ben kendimce böyle yorumladım. Tabii sayfalar ilerledikçe karakterlerin iç buhranlarına, yaşam amaçlarına tanık oluyor buna göre karakter analizini yapabiliyoruz. Zaten bu kitabı bu kadar güzel yapan şey hikayesinden çok günlük hayattaki basit konuları felsefi bir biçimde ele almasıdır bana göre. Bu sırada kitapta da RUH BİLİMİ olarak geçen teknik kullanılır, karakterlerin dış özellikleri ve mekan tasvirleri kadar ruhsal özellikleri de yazarın kaleminden bize mükemmel şekilde ulaşır. Aynı zamanda dönemin Rusyasına, yeni neslin bozukluğuna, mevcut adalet sistemine sert eleştiriler getirir yazar. Karamazov kardeşler hakkında söylenecek çok söz var fakat şimdilik bununla yetiniyorum. Okumayan arkadaşlarıma tavsiyem ilk başladıklarında sıkılıp bırakmasınlar zira kitabın ilk 400-500 sayfası 2 günü ele almakta ve karakterlerin tanıtımı yapılmakta. Asıl olaylar son 500 sayfada kendini gösteriyor. O yüzden sabrederek, anlayarak okursanız bence bu eserden çok keyif alırsınız.
Hocam aslında yazdıklarınızın bir kısmı benimde başıma geldi. Bu karamazov kardeşleri okuyan hemen hemem herkesin başına gelmiştir diye düşunüyorum. Dostoyevski insanda akıl tutulmasına sebe...
Hocam aslında yazdıklarınızın bir kısmı benimde başıma geldi. Bu karamazov kardeşleri okuyan hemen hemem herkesin başına gelmiştir diye düşunüyorum. Dostoyevski insanda akıl tutulmasına sebep oluyor desem yeridir. Dediğiniz gibi kitabın belkide anlaşılması en zor kısmı büyük engizisyoncu kısmıdır. Yazılan şeylerdeki mesajı görmek , anlamak zor iş. Açıkçası o kısmı okurken bende zorlanmıştım. Ama ondan önceki ve sonraki bölümlerde benim kitaptan etkilenmemi sağlayan şeylerin en başında kitapta önce niteliksiz gibi gözüken karakterlerin hikayede çok önemli roller üstlenmesi geliyor. Spoiler olmasın diye fazla detaya girmiyorum ama bu mevcut. Yan hikaye diyebileceğimiz ilyuşeçkanın kısımlarını düşünün. Aleksey bu çocuğu nasıl buluyor? Sonra bu çocuğa neden yardım ediyor? Bu hikayenin ilerisinde ne olacak? İlyuşayı taşlayan çocuklardan daha sonra sayfalarca hikaye cıkıyor. Yani yazarın dünyasında her karakter yaşıyor. Bu ilyuşeçka hikayesinde Dimitri ve Katerina bile ucundan gözüküyor. Bu bence hayranlık duyulacak bir şey. İkinci sevme nedenim ise karakter analizleri. Yazar karakterleri o kadar iyi analiz ediyorki, adamın içini dışını rahatlıkla anlayabiliyorsun. Mesela Dimitrinin aslında kötü biri olmadığı sadece başıboş olduğu bize bence çok iyi aktarılıyor.
Üçüncü sevme sebebim ise anlatımda verilen mesajlar. İlk kısımlarda din ve inanç sistemiyle ilgili eleştiriler Alyoşa-İvan inanç çatışması gibi örnekler var. Ama kitabın seyrinin değiştiği yere kadar ben bu inanç, din vs. üzerine yapılan felsefeden fazla hoşlanmadım. Tamamen kişisel düşüncem sizin gibi bende zorlandım ve açıkçası sıkıcı geldi. Ama daha sonra verilen mesajlar beni etkilemeyi başardı. Özellikle mahkeme kısımlarında avukat Fetükoviç'in konuşması bence çok iyiydi. Aynı zamanda alttan alta adalet sisteminin nekadar yüzeysel olduğu meseleside dönemin mahkemelerine yapılan bir göndermeydi.
Karamazov Kardeşler de Dostoyevski insanlığın tüm özelliklerini bölmüş, her kardeşe pay etmiştir bana göre. Bir uçarı, bir oturaklı ve filozof , bir de dinine bağlı temiz kalpli bir kardeşin olmasını ben kendimce böyle yorumladım. Tabii sayfalar ilerledikçe karakterlerin iç buhranlarına, yaşam amaçlarına tanık oluyor buna göre karakter analizini yapabiliyoruz. Zaten bu kitabı bu kadar güzel yapan şey hikayesinden çok günlük hayattaki basit konuları felsefi bir biçimde ele almasıdır bana göre. Bu sırada kitapta da RUH BİLİMİ olarak geçen teknik kullanılır, karakterlerin dış özellikleri ve mekan tasvirleri kadar ruhsal özellikleri de yazarın kaleminden bize mükemmel şekilde ulaşır. Aynı zamanda dönemin Rusyasına, yeni neslin bozukluğuna, mevcut adalet sistemine sert eleştiriler getirir yazar. Karamazov kardeşler hakkında söylenecek çok söz var fakat şimdilik bununla yetiniyorum. Okumayan arkadaşlarıma tavsiyem ilk başladıklarında sıkılıp bırakmasınlar zira kitabın ilk 400-500 sayfası 2 günü ele almakta ve karakterlerin tanıtımı yapılmakta. Asıl olaylar son 500 sayfada kendini gösteriyor. O yüzden sabrederek, anlayarak okursanız bence bu eserden çok keyif alırsınız.