arkadaşlar küçükken bir ortam gördüğümüzde bir kişi gördüğümüzde mesela ona hayran olabiliriz.müthiş bir hayranlık duyabiliriz.ama büyüyünce hayat gerçeklerini farkettiğimizde o hayranlık geçebilir.çünkü o ortamın kişinin o kadar abartılacak birşey olmadığını düşünürüz.ben diyorum ki birinden çok etkilenmek ayrı bir dünyada hissetmek saflıktan bilgisizlikten mi oluyor?mesela bende küçükken çok büyüttüğüm şeyler o kadar değişik ilginç gelmedi.mutluluğun olmasının sebebinin saflıktan gelen bir yanı var mıdır?ama aynı zamanda birşey mükemmel yada mükemmele yakın olduğunda etkilenmemizde doğal.yani hayranlık nerde başlar nerde biter bu açıdan baktığımızda?
DH forumlarında vakit geçirmekten keyif alıyor gibisin ancak giriş yapmadığını görüyoruz.
Üye olduğunda özel mesaj gönderebilir, beğendiğin konuları favorilerine ekleyip takibe alabilir ve daha önce gezdiğin konulara hızlıca erişebilirsin.
Teknoloji Haberleri
DH forumlarında vakit geçirmekten keyif alıyor gibisin ancak giriş yapmadığını görüyoruz.
Üye Ol Şimdi DeğilÜye olduğunda özel mesaj gönderebilir, beğendiğin konuları favorilerine ekleyip takibe alabilir ve daha önce gezdiğin konulara hızlıca erişebilirsin.