Bundan tam 2 yıl öncesiydi. Soğuk bir kış akşamıydı. Aralığa yeni girmiştik ve kar lapa lapa yağıyordu. O gün annem ve babam köye gideceklerdi. Ben de yalnız kalmamak için Tekirdağ'da bulunan amcamın yanına gitmiştim. Ancak yol çok karlıydı ve az bir mesafe kala araba ile birlikte yolda kalmıştım. Ne yapacağımı düşünmeye başladım. Telefon çekmiyordu. Benden başka yaşayan da yoktu. İlerisi yürüyerek dahi gidebileceğim şekilde değildi. Arabanın benzini giderek azalıyor ve ısınmam için çareler tükeniyordu. Son bir gayretle pantolonumdan kemeri hunharca çıkardım. Düğmeyi çözdüm ve fermuarımı açtım. İşte tam karşımdaydı. Yarı bükük halde bana bakıyordu. Tamda "Son bir tura var mısın? bakışıydı bu. 2 elimi birden kavradım ve hunharca çekmeye başladım. Çektikçe daha da hız alıyordum ve oluşan sürtünme hayatta kalmam için gerekli ısıyı sunuyordu bana. Tam 3 sonra sarsıntılar eşliğinde boşalmıştım. Yol açan dozer geldi ve ben de yoluma devam ettim...
< Bu ileti mobil sürüm kullanılarak atıldı >