|
aslinda lysden hemen sonra hissetmeye baslamistim ama bugun bayram ziyaretlerinden sonra,insan arasina karisinca iyice hissetmeye basladim bunu.yasiyorum dedim.12 ve mezun tam iki yillik esaretten kurtuldum.onca depresif saat, sevdigin her seyden uzak kalmak (buna kendini zorunlu hissetmek), ders calismadiginda o vicdan azabi, anne babanin baskisi..hepsi uzakta simdi. ve ve tum bunlarin anlamsiz oldugunu dusunuyorum simdi ne garip.gecen sene burun kivirip yazmadigim bolumler bile cekici geliyor suan. hayaller vardi hani mezuna kalirken iste o hayallerin bana ait olmadigini farkettim.cunku bir 'en iyisi' vardi, herkes onun pesinde kosuyordu ben de kostum.ama o en iyisi bende kucuk bir kalp carpintisi bile yapmiyordu.kendimi bosuna harap ettim. farkettim ki hayatta bin turlu yol bin turlu kavsak bin turlu donemec var.ben bir tanesine odaklandim baska bir sey gormedim. ama artik farkli. artik herkes icin iyi olanin degil kendim icin iyi olanin pesinden kosacagim.bu universite sinavi macerasi bana bunu ogretti.kendim icin iyi olanin ne oldugunu bilmiyorum cunku kendimi tanimiyorum bile.ama mutlaka bulacagim.asfaltsiz,bozuk dikenli olsa dahi bundan sonra kendi yolumdan yuruyecegim... cunku ozgurce nefes almak muhtesem bir sey. neyse oylesine icimi doktum.. |
|
ygs5 75k dayim.ilk sonucum geldiginde uzulmustum 50k falan bekliyordum.ama saglik olsun dedim gectim. ama simdi milletin netlerini gorunce yani 150k da 30 net 100k da 40 net vs bu siralamayi haketmemisim gibi,bir suru insani sansima gecmisim gibi geliyor.bu netleri ben yapamadim cunku.
|
| olacak degil mi? bir yilin son uc dort gununu de bitirip derslerle soru bankalariyla isimiz kalmayinca rahatlayacagiz.normal hayatimiza donecegiz, psikolojimiz duzelecek.gercek anlamda yasamaya baslayacagiz.oyle olacak degil mi? |
|
İlk kez yurdumdan uzakta yaşadım bu duyguyu Bebeklerin ulusu yok Başlarını tutuşları aynı Bakarken gözlerinde aynı merak Ağlarken aynı seslerin tonu Bebekler çiçeği insanlığımızın Güllerin en hası, en goncası Sarışın bir ışık parçası kimi Kimi kapkara üzüm tanesi Babalar çıkarmayın onları akıldan Analar koruyun bebeklerinizi Susturun susturun söyletmeyin Savaştan yıkımdan söz ederse biri Bırakalım sevdayla büyüsünler Serpilip gelişsinler fidan gibi Senin benim hiç kimsenin değil Bütün bir yeryüzünündür onlar Bütün insanlığın gözbebeği İlk kez yurdumdan uzakta yaşadım bu duyguyu Bebeklerin ulusu yok Bebekler, çiçeği insanlığımızın Ve geleceğimizin biricik umudu... Ataol BEHRAMOĞLU İlkokulda mudur odasının olduğu koridorda asılıydı bu şiir.edebiyat çalışırken aklıma geldi. |
| Bilen var mi bilmiyorum ama hacettepe universitesinin her yerini sanal olarak gezebileceginiz bir site var.linki:http://360.hacettepe.edu.tr/mob/mob.php |
yani oraya bakamadim,cok gerekli bi sey miydi,napiliyodu orda? bilen lutfen cevap yazsin.