| Bana loldeki kisaltmalari ve lolde en çok söylenilen kelimelerin ne anlama geldigini söyleyebilir misiniz? |
| Bana loldeki kisaltmalari ve lolde en çok söylenilen kelimelerin ne anlama geldigini söyleyebilir misiniz? |
|
Resimdeki gibi bildirimim yok fakat bildirim var gibi gözüküyor bunun sayısı bir idi az önce 2 oldu. < Resime gitmek için tıklayın > |
|
Başlıkta da belirttiğim gibi yardım istemiyorum,okuyacak olan okusun. Bunları dolduğum için yazıyorum,rahatlamak için.Nereden başlasam...Küçüklüğümden başlayayım. Küçüklüğümden beri ben çok değişik bir çocuktum,diğer kızlara benzemezdim,arkadaşlarımla pek oynamazdım.Tek yaptığım evde bulduğum maddeleri karıştırarak bişeyler yapmak,kendimle konuşmaktı.Yalnız kalmayı seviyordum.Aslında o zamanlar belliymiş kaderim.Bunları ne için mi söyledim?Anlatmaya devam edeyim .Annem uyurken onun telefonu nu alıp babamı arardım ve istediğim şeyleri söylerdim.Yapması içinse ona elimde bıçak olduğunu ve eğer almazsa karnıma sokacağımı söylerdim.Gerçekten elimde bir bıçak olurdu.Psikopatlığım o zamanlar başlamış.Devam edeyim. Hani derler ya,ne olursa olsun kendin ol diye.Ben onu uygulamıyorum.Kendin olduğunda dışlanan bir insanım ben.Komiklikler yapıp onları güldürüp soytarıları oldum.Dışlanmıyordum,mutluydum.Fakat nedense içimde bir boşluk vardı,hiç kapanmayan bir yalnızlık.Zaten duvarla konuşan birinden ne beklenir ki?Her neyse,Benim bu zamana kadar fazlasıyla arkadaşım oldu.Tabi arkadaş denirse.Seni arkandan bıçaklayan biri arkadaşın olmaya devam eder mi?Onlar devam ediyorlar işte.Bunlar da sorun mu diyorsunuzdur belki.Anlatmaya devam edeyim.Yalnızlık dışında ben galiba deliriyorum da.Nereden başlasamm.Hah!Olayın en başı olmasa da en başı kabul ediyorum ben bunu.Birgün odandan çıkıp babamın yanına gidiyordum ve babamın tam önünde bir iki adım ilerisinde koşar gibi donmuş ya turuncu ya da mavi bir şey vardı.Şapkalıydı hatırlıyorum.Gözümü açıp kapatıyordum fakat o sadece saydamlaşıyordu.Hala gitmemişti.Babama görüyor musun dediğimde neyi demişti.Ben de unutmaya çalıştım ve odama döndüm.Başka bir olay:Ben evde tek başımaydım.Tuvaletteydim ve kız ve erkek sesine de benzemeyen bir gûlme sesi duydum.Birgün yine tekim ve oyun oynuyorum pc de.Koridorda ışık yanıp söndü.İlkin de aldırış etmedim fakat iki kere daha olmuştu.Korka korka evi taradın fakat bişey bulamadım.Bu arada sadece evde değil okulda da oluyor.Tahtaya bakıyorum garip yüzler fakat korkunç olanı o yüzlerin sürekli değişmesi.Ben her gün bunun gibi olaylar yaşıyorum.Okulda yüzler görüyorum,Eve gelirken arkadaşlarım tarafından dışlanıyorum.Artık düşünmeye başladım.Ben bu dünyada bir çöp parçası mıyım diye.Hatta bugün gittim donarak ölmeyi denedim olmadı.ALLAH tanda kaç kez yardım diledim fakat yardım etmiyor.Diyorum bu bir sınav,bunları da atlatırsın diye.Buna da şükür diyorum.Ölmek her zaman aklından geçiyor fakat bekliyorum.Belki bir şey olur da değerlenirim diye.Daha anlatacak bir çok şey var fakat bu kadar anlatmam bile beni biraz da olsa mutlu etti.. Edit:Devamını yazıyorum.Bazı kişilerin kafası karışmış sanırsam hepsini çözeyim bir. Ben kendim gibi davranıp dışlanmaktan korkmuyorum,dışlandığım için bir daha dışlanırım diye korkuyorum. Bir de o zamanlarda arkadaşlarım beni dışlamıyordu hatta ısrar ediyorlardı oynamam için ben oynamıyordum. Ailem ile bu konuları konuşmaya çekiniyorum çûnkü onlardan soğudum.Saçma sapan bir nedenden annemin yaptığı o davranış beni onlardan soğuttu.Ben kendimi farklı görmüyorum,İnsanlar öyle düşünmeme sebep oluyor.İnsan gibi davranılmıyor bana yaşadığım yerde.Duygularım,düşüncelerim hiç biri umurlarında değil.Ben özgüveni yüksek bir kızdım.Fakat bu olaylar yüzünden artık kimseyle yüz yüze konuşamayacağımı düşünüyorum.Bana kötü davrandıklarında konuşmaya çalışırken ağzıma lafı tıkıp beni eziyorlar,hakaret ediyorlar.Ellerine ne geçiyor anlamadım ki?!Diğer kızların normal lakapları olurken benimkisi çok anormal "Zombi" Bunda ne var diyeceksiniz.Ben oturduğum yere ilk gelişimizde elimde top vardı canım sıkılır nakliyat yapana kadar diye sonra bir çocuk geldi ve topumu aldı.İlk ona kibarca topumu istedim.Vermeyince ona ver Hareketi yaptım ve bu Çocuk da Haraketim zombilere benzediği için bana zombi de eye başladı.Namımı da duymayan kalmadı.Artık tanışılmadan önce Zombi denilerek çağırılıyordum.En acısı da,adını bilen kişilerin lakabınla seni çağırdığı için adını unutmasıydı.Benim için ilk geldiğin yerde böyle bir şeyin olması acı veriyor.Belki burada iyi arkadaşlarım olur demiştim fakat olmadı.Her neyse devam edeyim. Artık şu paranoya olaylarından korkmuyorum.Ne olacaksa olsun diyorum.Ha o olayların devamları da var.Ben asansöre bindim aynaya bakarak ve kimi gördüm sizce?Küçük bir kız.Tabi arkamda yoktu. Evde televizyonu kapattım be uyuyacağım.Fakat o da ne?Mutfaktan poşet hışırtısı geliyor.Herkes uyuduğu halde-Bu arada salondayım mutfağa biri gitse görürüm- Pek kafaya takmadım ve yattım.Daha 1 gün önce oldu olay fakat bu pek paranoya sayılmayabilir.Bunun beynimin yaptığını düşünüyorum.Video izliyordum ve nedense baktığım her yer yeşilimsi bir tonda he yer karıncalanmaya başladı ve değişik şekiller çıkmaya başladı.Gözlerimi kapatıyorum aynı.Kapatıyorum açıyorum hala aynı.Bende kapattım gözlerimi uyudum. Ben kendimi seven bir insanım.En azından öyle düşünüyorum.Bu olaylar devam ederse etsin kendimden de soğumayacağım. Arkadaşlarımla asla bıçak vb sohbetler yapmadım.Bir gün aniden dışlamaya başladılar sebebini bilmediğim halde... Bu arada yaşama sevincimi tam kaybetmedim.Artık 2 hedefim var:Herşeyi atlatmaya çalışmak.Bir oyundaki karakteri çizmek oyuncaklarını bulmak,onun kostumunu giymiş birine sarılmak.Her insan farklıdır bunu biliyorum,Anlatmaya çalıştığım benim farklılığımı insanların davranışlarıyla arttığını düşünmem Aklıma geldikçe yazarım.Benden şu anlık bu kadar.İyi Forumlar Eğer aklıma gelirse devam ederim yazmaya. |