bu vatan bu insanlarla kazanıldı..bilen varmıdır bu olayı bilmiyorum ama herkesn bilmesi lazım diye düşündüm..çanakkale savaşından bir olay..bu yazdığım olay üye olduğum bir haber sitesinden gelmişti çok zaman önce..
1 Mecidiye
Kocadere köyüne büyük bir sargı yeri kuruluyor. Kimi Urfalı, kimi Bosnalı, kimi Sivaslı, kimi Halepli çok sayıda yaralılar getiriliyor. Bunlardan biri, Lapseki'nin Beybaş köyündendir ve yarası oldukça ağırdır. Zor nefes alıp vermektedir. Alçalıp yükselen göğsüne biraz daha tutabilmek isteğiyle komutanının elbisesine yapışır. Nefes alıp vermesi gittikçe zorlaşır ama, tane tane kelimeler dökülür dudaklarından.
"Ölme ihtimalim çok fazla... Ben bir pusula yazdım... Arkadaşıma ulaştırın..." Tekrar derin derin nefes alıp, defalarca yutkunur:
"Ben... Ben, köylüm Lapseki'li İbrahim Onbaşı'dan 1 Mecit borç aldıydım. Kendisini göremedim. Belki ölebilirim. Ölürsem söyleyin, hakkını helal etsin..." "Sen merak etme evladım" der. Komutanı, kanıyla kırmızıya boyanmış alnının eliyle okşar. Ancak az sonra komutanının kollarında kan kaybından şehit olur. Son nefeste bir kez daha: "Ben ölürsem söyleyin hakkını helal etsin."
Aradan fazla zaman geçmez. Oraya sürekli yaralılar getiriliyor. Bunlardan çoğu daha sargı yerine ulaşmadan şehit düşüyor. Şehitlerin üzerinden çıkan eşyalar, künyeler komutana ulaştırılıyor. İşte yine bir künye ve yanında bir pusula. Komutan gözyaşlarını daha silmeye fırsat bulamamıştır. Pusulayı açar, hıçkırarak okur ve okuduğu yere yıkılır kalır. Ellerini yüzüne kapatır; ne titremelerine ne de gözyaşlarına engel olamaz.
Pusuladaki not:
Ben Beybaş köyünden arkadaşım Halil'e 1 Mecit borç verdiydim. Kendisi beni göremedi. Biraz sonra taarruza kalkacağız. Belki ben dönemem. Arkadaşıma söyleyin ben hakkımı helal ettim".
< Bu mesaj bu kişi tarafından değiştirildi nejdeath -- 26 Aralık 2005 12:14:53 >
O şehitler, inşaallah bize de haklarını helal ederler. Ben kendi adıma onlara layık olamadığımı düşünüyorum çünki.
20 sene önce Hasan Mevsuf Şehitliğinde Top namlularına doldurulmuş bir çöp bidonu dolusu bira şişesi, bira kutusu, çer-çöp gördüğümde, Aynı duyguları yaşadım. Kul hakkıdır inanın bu, bilmem altından nasıl kalkarız bazı şeylerin.
O şehitler, inşaallah bize de haklarını helal ederler. Ben kendi adıma onlara layık olamadığımı düşünüyorum çünki.
20 sene önce Hasan Mevsuf Şehitliğinde Top namlularına doldurulmuş bir çöp bidonu dolusu bira şişesi, bira kutusu, çer-çöp gördüğümde, Aynı duyguları yaşadım. Kul hakkıdır inanın bu, bilmem altından nasıl kalkarız bazı şeylerin.
hocam Hasan Mevsuf Şehitliği nerededir nasıl bir yerdir acaba ben gördüm mü diye bir araştırayım dedim.
@spotlightkid dediğin gibi yabancılar bizim değerlerimize sanki bizden daha çok değer veriyor..ben çanakkaleye 2sefer gittim mesela bi onların anıt mezarlarına bakıyorum bir bizimkilere hakkaten çok değer veriyorlar..mesela anzakların torunları ta avusturalyalardan geliyorlar her sene ama acaba türkiyede kaç kişi bu savaşı nasıl kazandık biliyorlarmı..oralara gidince insanın gözleri doluyor..
Arkadaslar ne yapsak o sehitlerimzin hakkini odeyemeyiz.Onlarin vatanlari icin yaptiklari fedakarlik cok buyuktur.Hangimiz 5 dakika sonra olecegimizi bile bile savasa gitmek can atar, bir an bile duraksamaz... İste oyle bir milletin evladlariyiz biz ama hala bunun farkinda degiliz.
“Toprakları toprak yapan üstündeki kandır. Toprak eğer uğrunda ölen varsa vatandır.”
1 Mecidiye
Kocadere köyüne büyük bir sargı yeri kuruluyor. Kimi Urfalı, kimi Bosnalı,
kimi Sivaslı, kimi Halepli çok sayıda yaralılar getiriliyor. Bunlardan
biri, Lapseki'nin Beybaş köyündendir ve yarası oldukça ağırdır. Zor nefes
alıp vermektedir. Alçalıp yükselen göğsüne biraz daha tutabilmek isteğiyle
komutanının elbisesine yapışır. Nefes alıp vermesi gittikçe zorlaşır ama,
tane tane kelimeler dökülür dudaklarından.
"Ölme ihtimalim çok fazla... Ben bir pusula yazdım... Arkadaşıma
ulaştırın..." Tekrar derin derin nefes alıp, defalarca yutkunur:
"Ben... Ben, köylüm Lapseki'li İbrahim Onbaşı'dan 1 Mecit borç aldıydım.
Kendisini göremedim. Belki ölebilirim. Ölürsem söyleyin, hakkını helal
etsin..." "Sen merak etme evladım" der. Komutanı, kanıyla kırmızıya
boyanmış alnının eliyle okşar. Ancak az sonra komutanının kollarında kan
kaybından şehit olur. Son nefeste bir kez daha: "Ben ölürsem söyleyin
hakkını helal etsin."
Aradan fazla zaman geçmez. Oraya sürekli yaralılar getiriliyor. Bunlardan
çoğu daha sargı yerine ulaşmadan şehit düşüyor. Şehitlerin üzerinden çıkan
eşyalar, künyeler komutana ulaştırılıyor. İşte yine bir künye ve yanında
bir pusula. Komutan gözyaşlarını daha silmeye fırsat bulamamıştır. Pusulayı
açar, hıçkırarak okur ve okuduğu yere yıkılır kalır. Ellerini yüzüne
kapatır; ne titremelerine ne de gözyaşlarına engel olamaz.
Pusuladaki not:
Ben Beybaş köyünden arkadaşım Halil'e 1 Mecit borç verdiydim. Kendisi beni
göremedi. Biraz sonra taarruza kalkacağız. Belki ben dönemem. Arkadaşıma
söyleyin ben hakkımı helal ettim".
< Bu mesaj bu kişi tarafından değiştirildi nejdeath -- 26 Aralık 2005 12:14:53 >