Ulusal Ekonomik Araştırma Bürosu tarafından yayımlanacak, şimdiye kadar bu alandaki en kapsamlı çalışma olarak gösterilen rapora göre, telefon yasakları öğrencilerin cihaz kullanımını belirgin şekilde azaltsa da akademik başarıya doğrudan katkı sağlamadı.

Çalışmada, öğrencilerin telefonlarını gün boyunca kilitli kılıflarda tutmasını zorunlu kılan uygulamaların etkileri incelendi. Bu sistemi sağlayan Yondr verileriyle desteklenen analiz, 2019–2026 yılları arasında 40 binden fazla okulu kapsıyor.

Araştırmaya göre, bu tür katı yasakların uygulandığı okullarda ders sırasında akademik olmayan amaçlarla telefon kullanan öğrencilerin oranı yüzde 61’den yüzde 13’e geriledi. Okul sahalarından gelen telefon sinyalleri de ilk üç yılda yüzde 30 azaldı. Öğretmenler ise sınıflarda dikkat dağınıklığının ciddi biçimde azaldığını ve ders ortamının daha verimli hale geldiğini belirtti.

Notlar değişmedi, disiplin sorunları arttı

Buna karşın test sonuçlarında ortalama olarak anlamlı bir artış gözlenmedi. Araştırmacılar, akademik başarıyı etkileyen faktörlerin çok daha geniş olduğunu ve telefon yasağının tek başına belirleyici olmadığını vurguluyor.

Yasaklar ayrıca öğrenci devamsızlığını veya çevrimiçi zorbalık algısını da iyileştirmedi. Yasakların uygulandığı ilk yıl, öğrenci uzaklaştırma cezalarında ortalama yüzde 16 artış kaydedildi. Bunun nedenleri arasında kurallara uymayan öğrencilerin cezalandırılması ve telefon erişimi olmadan artan akran çatışmaları gösteriliyor. Ancak bu disiplin sorunlarının zamanla azaldığı ifade edildi.

Ayrıca Bkz.Sosyal medya ve oyun platformları düzenlemesi yürürlüğe girdi

Öğrencilerin iyi oluş hali ve sosyalleşme arttı

Uzun vadede ise öğrencilerin kendilerini daha iyi hissettikleri ve sosyal etkileşimlerinin arttığı gözlemlendi. Okullarda özellikle teneffüs ve öğle aralarında öğrencilerin daha fazla yüz yüze iletişim kurduğu belirtildi.

Araştırmacılar, sonuçların kısa vadede tüm hedeflere ulaşılamadığını gösterse de, telefon yasaklarının tamamen başarısız olarak değerlendirilmemesi gerektiğini savunuyor. Eğitim politikalarında kalıcı değişimlerin zaman alabileceği ve uygulamaların uzun vadeli etkilerinin daha belirgin hale gelebileceği ifade ediliyor.